(P)SYgnały uspokajające

Przeczytałam ostatnio bardzo dobra książkę „Sygnały uspokajające” Turid Rugaas. Jest to niezwykła opowieść o psiej komunikacji. A wszystko zaczęło się od jej psa Vesli adopciaka z który stał się przykładem dla innych psów. Turid przybliża pewnie fakty a mianowicie, że:

  • Psy mają predyspozycję do zapobiegania konfliktom
  • Często ludzie karzą psy, gdy próbowały wysyłać sygnały uspokajające
  • Każdy pies na świecie rozumie lub przynajmniej powinien rozumieć wysyłane sygnały przez drugiego psa.
  • Zbliżanie na wprost, pochylanie się patrzenie prosto w oczy to tylko niektóre z popełnianych przez nas błędów.

Poniżej przedstawie Wam 15 najbardziej popularnych sygnałów uspokajającw wg. ww autorki:

  1. Odwracanie głowy – pies czuje się niezręcznie, często towarzyszy przy tym mruganie. Robo tak gdy zbliża się inny pies, człowiek nachyla się nad nim, podnosi lub klepie po boku.
  2. Oczy – przymknięcie powiek. Pies patrzenie prosto w oczy interpretuje jako zagrozenie.
  3. Odwracanie się – bokiem, tyłem to bardzo silny sygnał uspokojenia. Człowiek też może tą metodę wykorzystać odwracając się tyłem do warczącego psa lub skaczącego
  4. Zastyganie w bezruchu – może w każdej pozycji. Pokazuje w ten sposób, że drugi pies może podejść.
  5. Oblizywanie nosa – dół/ góra szybki ruch.
  6. Powolne poruszanie się – nie wolno wtedy krzyczeć na psa, bo gdy wołamy go nerwowo on właśnie wysyła taki syngał na uspokojenie człowieka. Psy poruszają się głównie po skosie, nigdy na wprost.
  7. Machanie ogonem – oczywiście w zależności od położenie itd.
  8. Pozycja zapraszająca do zabawy – wyciągnięte przednie łapy. Pamiętajmy, że tzw ukłon nie zawsze jest zaproszeniem do zabawy.
  9. Siadanie i odwracanie tyłem – człowiek też tak może uspokoić psa.
  10. Kładzenie się – pies chce zaprowadzić porządek, uspokoić.
  11. Ziewanie – każdy potencjalny początek nieprzyjemniej sytuacji często jest w ten sposób przez psy niwelowany.
  12. Podchodznie po łuku – na wprost podchodzą tylko psy znajome.
  13. Wąchanie podłoża– częsty syngał, opuszczanie i podnoszenie nosa.
  14. Rozdzielanie – ta technika jest bardzo często stosowana przez mojego psa. Jeśli pies widzi że dwa psy się kłucą stara się wejść w między nie i je rozdzielić.
  15. Mniej popularne to: podnoszenie łapy, mruganie oczami, znaczenie terenu, uśmiechanie się, mlaskanie, robienie min szczeniaka, zachowanie szczeniakowe mimo, że pies już jest dorosły.

Podsumowując ta książka to obowiązkowa lektura dla każdego świadomego opiekuna psa. Po przeczytaniu jej nigdy nie spojrzycie an swojego zwierzaka jak dotąd. Stanowi ona klucz do zrozumienia psa. Pokazuje jakie błędy popełniamy my ludzie. Pamiętajmy też, że parwie wszystkie te sygnały np ziewanie możemy wykorzystać my ludzie żeby uspokoić swojego psa.

Tosia podczas zajęć socjalizacyjnych w PsiejEukacji

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.